چرا عکس می‌گیرم و چرا عکس‌هایم را با این روش به نمایش می‌گذارم؟ عکاسی یک مقوله است و عکس ، مقوله‌ای دیگر. این‌که تکنیک چه باشد ، دیافراگم ، لنز ، نور چگونه تنظیم شود و ... را باید از یک «عکس» انتظار داشت . اما «عکاسی» حرفی دیگر است . عکاسی « تمرین ِدیدن» است ، گمشده‌ی همه‌ی سال‌هایی که دبستان و دبیرستان و دانشگاه. آنجا کسی به کسی «دیدن» نیاموخت . عکاسی به من درکی از زمان می‌آموزد که در فرمولهای فیزیکی نیافته بودم . مفهومی عینی و بلاواسطه از انسان تولید می‌کند که حلقه‌ی گمشده‌ی تمام مناسبات و معادلات معیوب اجتماعی است . عکاسی ، تمرین «خوب دیدن» و « خوب نمایاندن» است و آنکه نگاه عکاس را برنمی‌تابد جهان ِ دیدنی خداوند را نادیدنی می‌خواهد . خداوندی که بارها و به هر زبان ، انسان را به نگریستن خوانده است. شاید این جمله اغراق به‌نظر برسد اما به نظر من عکاسی تنها مَرکبی است که نقطه عزیمتی محتوم بنام فرزانگی دارد.